1- انگيزه: مانند کسى باشيد که دوست دارد انگلیسی بياموزد.

2- ديکشنري: يک ديکشنری انگلیسی خوب تهيه کنيد.

3- اشتباه ممنوع: از اشتباهات پرهيز کنيد.

4- تلفظ: تلفظ اصوات انگلیسی و علائم فونتيک را ياد بگيريد.

5- ورودي: با خواندن و شنيدن مکرر جملات، انگلیسی را در ذهنتان ماندگار کنيد.

شیرین یربوع * نوعی از جن است كه به شكل زنان است و در بیشه زارهای بیابانها از این نوع جن بسیار بسر می برند. این نوع از جن اگر بر كسی از انسانها دست یابد ؛ با او به بازی می پردازد؛ همانطوری كه گربه با موش بازی می كند و به تدریج او را می كشد و اگر ببیند كه كسی زیبا و خوبرو ست ؛ مفتون و شیفته ی او شده و به ایذاء و اذیت او میپردازد.

* شیرین یربوع * تا مدت زمانی طولانی با * سعلات * همراه و همدم بود تا اینكه در شبی از شبها ؛ * سعلات * برقی را دید و قصد آن كرد و رفت.

فرزندان * سعلات * را كه از * شیرین یربوع * متولد شده بودند؛ // بنی سعلات // می گویند.

نوعی دیگر از جن وجود دارد كه به نام ** الزلاب ** معروف است و در سرزمین یمن بسر می برد و گاها در اطراف مصر دیده شده است....

نوعی دیگر از جن به نام // الغدار // وجود دارد كه در جزایر دریاها زندگی می كند. شكل این جن مانند آدمی است كه چنین به نظر می رسد كه بر موجودی چون شترمرغ سوار است و اگر به كسی دست یابد؛ هلاكش می كند.

گفته شده كه قومی در سفر با او به جنگ پرداختند و همگی با وی درگیر شدند كه ناگهان جن بانگی برآورد و همگی را هلاك نمود.

از انواع دیگر جن كه از او نام می بریم ؛ جنی است كه * و شق * نام دارد و شكل او مثل یك نیمه ی آدمی است و می گویند كه * نسناس * از این نوع جن به وجود آمده است.

* نسناس * طایفه ای بودند كه به انسان شباهت داشتند و پیش از خلقت بشر؛ در زمین می زیستند و سپس منقرض شدند.......

اگر * وشق * كسی را در بیابانها و جنگل ها و مناطقی نظیر اینها مشاهده كند، به شخص حمله ور می گردد.

در یكی از سفرها ؛ علقمه بن سفیان؛ / وشق / را دید . هر دو بجانب هم دیگر حمله ور شدند و علقمه ضربتی بر شمشیر او وارد ساخت ؛ * وشق * نیز هم زمان با ضربت علقمه ؛ ضربتی بر علقمه وارد ساخته بود كه در نتیجه ی آن هر دو به هلاكت رسیدند.

علاوه بر جنهای نامبرده در فوق ؛ از جنی به نام ** منها ** یاد می كنیم كه كارش فریب و گمراه كردن زاهدان و عابدان می باشد. این جن مسائلی عجیب را از خود بروز می دهد تا عابدان چنین پندارند كه صاحب كرامت شده اند و آنچه از آنها صادر میشود ، واقعا از خودشان است و بدین نحو بتدریج دچار غرور شده تا از صراط مستقیم گمراه گردند و در گمراهی بمیرند

مانتیکور یا مردخوار موجود افسانه ای از گونه های شیمر است. این جانور سر و صورت یک انسان ( اغلب مرد ) و چشمان خاکستری دارد و بدن قهوه ای رنگ به شکل شیر و دم آن مانند عقرب ( و گاهی اوقات اژدها ) میباشد. اندازه این جانور از شیر بزرگ تر و از اسب کوچکتر است و بدنش کمی درشت تر از شیر است.

شکار مانتیکور در افسانههای اروپایی بسیار جذّاب است . وی ابتدا با نیش دم عقرب مانند خود زهری کشنده به شکار تزریق میکند و دردی در وجود او ایجاد میکند. سپس وقتی مطمئن شد که شکار دیگر قدرت حرکت ندارد قسمتس از گوشت او را میکند و به کناری می اندازد ... زهر خود به خود از زخم بوجود آمده خارج میشود.
سپس مانتیکور در حالی که آواز لالایی مانندی را زمزمه میکند شکار را می بلعد.

مانتیکورها از نژاد شیمرها هستند. شیمرها موجوداتی به شکل بز هستند که سر شیر و دم اژدها دارند. آن خود انواع گوناگونی دارند و در میان آنها مانتیکورهای قهوهای و مانتیکورهای بال دار نیز وجود دارند.

مانتیکور هایی که بال دارند نمیتوانند دم اژدها داشته باشند

مانتیکور در اصل از افسانههای پارسی قدیم است. واژه مانتیکور تحریفی از واژه پارسی مردخوار است. نخستین بار یک نویسندهٔ ایرانی در یاداشت هایی که به زبان هندی تالیف شده بود از این موجود یاد کرد که بعدها به قسمت شمال غربی ایران کهن که منطقهٔ ترکیه ویونان است منتقل شد و در طول تاریخ به یونان رسید که اکنون از این افسانه به عنوان افسانهای یونانی یاد میکنند.
مانتیکور (Manticore) واژهٔ انگلیسی نام این موجود است که از واژهٔ لاتین مانتیکورا گرفته شده که خود این واژه لاتین ریشه در واژهٔ یونانی مانتیچوراس دارد و آن نیز از پارسی باستانی martiyakhvar گرفته شده و نام دیوی آدم خوار است. این افسانه اکنون در کلّ اروپا یافت میشود

ایمان به روز رستاخیز:

ما ایمان داریم که مرگ پایان هم چیز نیست و انسان برای جاودانگی آفریده شده و مرگ، او را از یک دنیا به دنیای دیگر منتقل می سازد؛ از دنیای آزمایش به دنیای جزا. در این دنیا عمل است و حساب نیست و در آن دنیا حساب است و عمل نیست. در دنیای آخرت هر کس به پاداش اعمالش می رسد و به کاری که می کند جاودانه می شود: «یومئذٍ یصدر أَشتاتاً لِّیروا أَعمالهم، فمَن یعمل مثقال ذرِّةٍ خیراً یره»(زلزال/6 تا 8)(در آن روز مردم، پراکنده از گورها باز می گردند تا کردارهایشان را به آنان بنمایانند. پس هر کس همسنگ ذره ای نیکی ورزد، آن را خواهد ورزد، آن را خواهد دید. و هر کس همسنگ ذره ای بدی کند، آن را خواهد دید.)
تمام رسالت های آسمانی به ایمان به روز جزا و به بهشت و دوزخ فرا خوانده اند و در این میان، اسلام بویژه مسئله رستاخیز را یکی از محورهای مورد بحث در قرآن کریم قرار داده و درباره آن با اعراب مشرکی که رستاخیز پس از مرگ را باور نمی کردند به مجادله پرداخته است؛ و برای ایشان بوده که توضیح می دهد: خداوند همانی است که «...یبدأُ الخلق ثمَّ یعیدهُ و هو أَهونُ علیه...»(روم/27) (... آفریدن آفریدگان را آغاز می کند، سپس آن را باز می آورد و این بر او آسان تر است... ) و کسی که «...خلق السَّماوات و الأَرضَ قادرٌ علی أَن یخلق مثلهم...»(اسراء/99)(آسمانها و زمین را آفریده است تواناست که همانند آن را بیافریند...)
آنگاه برای آنان روشن ساخت که اقتضای حکمت خداوند بزرگ و توانا و دانا آن است که این آفرینش به حال خود رها نشود؛ کسانی مرتکب قتل شده اند یا دست به طغیان زده اند یا به ستمگری پرداخته اند. نمی شود که ستمگران به جزای اعمال خود نرسند یا حق ستمدیدگان بازستانده نشود. خداوند متعال می فرماید:«و ما خلقنا السَّماء و الأَرضِ و ما بینهما باطلاً ذلکَ ظنُّ الَّذینَ کفروا فویلٌ لِّلَّذینَ کفروا مِن النَّار، أَم نجعل الَّذینَ آمنوا و عملوا الصَّالحاتِ کالمفسدینَ فی الأَرضِ أَم نجعل المتَّقین کالفجَّار»(ص/27 و 28) ( و ما آسمان و زمین را و آنچه را میان آنهاست؛ بیهوده نیافریدیم؛ این پندار کافران است. پس وای از آتش دوزخ بر کافران! آیا کسانی را که ایمان آورده اند و کارهای شایسته کرده اند چون فسادانگیزان در زمین می شماریم؟ یا پرهیزگاران را چون گناهکاران می دانیم؟) و نیز می فرماید:«أَفحسبتم أَنَّما خلقناکم عبثاً و أَنَّکم إِلینا لا ترجعون، فتعالی الله الملکُ الحقُّ»(مؤمنون/115 و 116)(آیا پنداشته اید که ما شما را بیهوده آفریده ایم و شما به سوی ما بازگردانده نمی شوید؟ خداوندی که فرمانروای راستین است، برتر از آن است.) قرآن کریم آفرینش انسان را در صورتی که پس از مرگ دوباره زنده نشود و به پاداش اعمالش نرسد، کاری بیهوده و غیر منطقی می شمارد. این گمان مادی گرایان یا دهری هایی است که می گویند: می میریم و زنده می شویم و این روزگار است که ما را هلاک می سازد![ به هنگام تولد] از رحمها بیرون می آییم و [در زمان مرگ] زمین ما را می بلعد و چیز دیگری در آن سوی این آمدن و شدن، وجود ندارد. چه زندگی خوار و بیهوده ای اگر چنین پایانی باشد!
قرآن کریم به مشرکانی که منکر زندگی دوباره شده و زنده کردن استخوانهای پوسیده را بر خدا دشوار دانسته اند پاسخ داده است؛ و کسانی را که عدل و حکمت او را نادیده گرفته و گمان برده اند دفتر این زندگی در حالی بسته می شود که هیچ نیکوکاری به پاداش نیکی اش نمی رسد و هیچ شروری مجازات شرارتش را نمی بیند و گویی جهان هستی فاقد پروردگار مدبّری است، بی پاسخ نگذارده است.
قرآن به آنهایی که پنداشته اند در جهان آخرت می توانند از شفاعت کسی بهره مند شوند یا قادرند با نفوذ خود قانون عدالت را از کار بیندازند و یا برخی ها هرگونه ستمگری و گناهی را مرتکب شوند و خدایانی را که می پرستند یا کاهنانی که آنان را به چشم واسطه میان خود و خدای خود می دانند میانجی آنها شده از مکافات عمل بر کنار بمانند، نیز رد کرده است.
مشرکان و برخی از اهل کتاب، چنین گمانی دارند و قرآن با روشنی و قوّت تمام این ادعاهای بی پایه و باطل اعلام کرده می گوید:«مَن عمل صالحاً فلنفسه و مَن أَساء فعلیها و ما ربُّک بظلام لِّلعبید»(فصلت/46)(هر کس کار نیک انجام دهد به سود خویش و هر کس که بد کند به زیان خویش کرده است و پروردگارت بر بندگان ستمکار نیست.)
و نیز خداوند متعال می گوید:«مِّن اهتدی فإِنَّما یهتدی لنفسهِ و مَن ضلَّ فإِنَّما یضلُّ علیها و لا تزر وازرةٌ وزر أُخری...»(اسراء/15)( هر کس رهیاب شود، تنها به سود خود راه یافته و هر کس گمراه شود تنها به زیان خود گمراه گردیده است و هیچ باربرداری، بار گناه دیگری را بر دوش نخواهد گرفت...) و فرمود:«مَن ذا الَّذی یشفع عندهُ إِلاَّ بإِذنه ...»(بقره/255)( کیست که جز به رخصت وی، نزد او شفاعت آورد؟) و خداوند سبحان می گوید:«و کم مِّن مَّلکٍ فی السَّماواتِ لا تغنی شفاعتهم شیئاً إِلاَّ مِن بعد أَن یأَذن الله لمن یشاء و یرضی»(نجم/26) ( و بسا فرشته هایی در آسمانهاست که میانجیگریشان هیچ به کار نمی آید؛ مگر پس از آنکه خداوند برای کسی بخواهد و اجازه دهد.)
و می گوید:«...و لا یشفعون الا لمن ارتضی..»(انبیا/28)(..و آنان جز برای کسی که خداوند از او خرسند باشد میانجیگری نمی کنند...) و درباره مشرکان گناهکار می گوید:« فما تنفعهم شفاعة الشافعین»(مدثر/48)(پس دیگر میانجیگری میانجیها، برای آنها سودی ندارد.) بدین ترتیب روشن ساخته که شفاعت تنها پس از اجازه دادن خداوند متعال کارساز است و هیچ کس نمی تواند شفاعت فرشته یا پیامبری را بر ذات احدیت تحمیل کند.
خداوند همچنین روشن ساخته که شفاعت برای هر کسی به میان نمی آید و هرگز اجازه شفاعت یابی برای کسی که نسبت به شرک به خدا و کفر به او اصرار ورزیده و در همین حال بمیرد، نمی دهد؛ و چنانچه شفیعی نیز بگیرد، شفاعتش پذیرفته نمی شود زیرا شفاعت یا میانجیگری او تنها برای مقصران اهل ایمان و توحید است.

اِلف (به انگلیسی: Elf) نام موجودی خیالی از افسانههای فولکلور ژرمنی است. الفها در اصل موجودات ریزاندامی خوشصورتی بودند که در جنگلها و غارها و کنار چشمهها زندگی میکردند. اما در گذر زمان انواع دیگری هم در نظر گرفته شد.
در اثر معروف پروفسور تالکین (سهگانهٔ ارباب حلقهها) الفها به صورت موجوداتی انسانوار و هوشمند و خردمند و بیمرگ که آفریدهٔ خود ایلوواتار هستند، تصویر شدهاند. آنها به صورت زن و مردهای جوانی تصویر شدهاند که در جنگلهای جهان آردا زندگی میکنند و معمولاً دارای قدرتهای جادویی هستند.

ازدواج مانند تولد و مرگ، یکی از اتفاقات مهم زندگی هر فردی به حساب می‌آید و از این‌رو سوالات مختلفی درباره این دوره از زندگی و بویژه آغاز آن وجود دارد که باید توجه ویژه‌ای به آنها داشت...

سوالاتی مانند چه زمانی مناسب‌ترین سن ازدواج است؟ اختلاف سنی مناسب در ازدواج چقدر است؟ و... این سوال‌ها به همراه هزاران سوال دیگر در ذهن همه افراد وجود دارند.

البته عوامل بسیاری از جمله مسائل اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و... در تعیین جواب هریک از این سوال‌ها نقش دارند. از این‌رو مروری بر سن ازدواج در سایر کشورها و فرهنگ‌ها و همچنین آداب و رسوم آنها می‌تواند برای ما جالب باشد.

ازدواج کردن فقط به این دلیل که فکر کنیم زمانش رسیده، ایده کاملا اشتباهی است. هرکس باید زمانی ازدواج کند که از نظر عقلی و احساسی آمادگی پذیرش زندگی جدید را داشته باشد.

در هیچ کشوری و با هیچ فرهنگی، یک سن مناسب جادویی و خاص برای ازدواج وجود ندارد. در بیشتر فرهنگ‌ها، متوسط سن ازدواج بین 18 تا 23 سال برای دختران و 19 تا 25 سال برای پسران است؛ اما به عنوان مثال در اروپای غربی افراد ترجیح می‌دهند تا اواخر دهه دوم زندگی (اوایل 30 سالگی) مجرد بمانند؛

اما در اروپای شرقی مردم اغلب در اواسط دهه دوم عمر یعنی حدود 25 سالگی ازدواج می‌کنند و در آسیا نیز سن ازدواج به شرایط گوناگونی چون زندگی در شهر یا روستا، سطح تحصیلات، سطح فرهنگی خانواده‌ها و... بستگی دارد؛ اما در بیشتر کشورهای آسیایی جوانان بین سنین 18 تا 25 سال ازدواج می‌کنند.

در سال‌های اخیر در تمام کشورها با فرهنگ‌های مختلف، متوسط سن ازدواج نسبت به سالیان گذشته تفاوت کرده و افزایش نشان می‌دهد. افزایش میانگین سن ازدواج در بیشتر جوامع، پدیده‌ای است که در دهه‌‌های اخیر همه آن‌را پذیرفته‌اند.

متوسط سن ازدواج در بیشتر کشورهای صنعتی افزایش‌ یافته است، اما این مساله مختص به کشورهای صنعتی نیست؛ کشورهای در حال توسعه یا کمتر توسعه‌یافته نیز با این موضوع مواجه هستند. البته افزایش سن ازدواج در خانم‌ها بیشتر دیده می‌شود.

عواملی چون مسائل اقتصادی و فرهنگی، نقش مهمی در تعیین سن ازدواج در کشورهای مختلف دارند. در بعضی کشورها، اعتقادات دینی هم از جمله عوامل بسیار مهم و تعیین‌کننده در این موضوع است. به عنوان مثال در آمریکا، متوسط سن ازدواج با توجه به شرایط اجتماعی، آداب و رسوم خانوادگی و حتی موقعیت جغرافیایی و محل زندگی افراد تفاوت می‌کند.

در یک نگاه کلی، افرادی که در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند، ترجیح می‌دهند دیرتر ازدواج کنند و بچه‌دار شوند. آنها معمولا تا 30 سالگی مجرد باقی می‌مانند؛ اما ساکنان مناطق روستایی معمولا زودتر و در اوایل دهه دوم زندگی ازدواج می‌کنند.

در کشورهایی چون هند و پاکستان که این سنت وجود دارد که والدین مراسم عروسی فرزندانشان را برگزار می‌کنند و هزینه‌ها به‌عهده پدر و مادر عروس و داماد است، متوسط سن ازدواج 17 سال است و بیشتر دختران در 15 سالگی ازدواج می‌کنند.

زندگی شهری، تحصیلات، آزادی و فعالیت بیشتر زنان در محیط‌های کاری، وجود رسانه‌ها و... همگی شیوه زندگی و الگوهای فکری افراد را تغییر داده‌اند و این بدان معناست که افراد کنترل زندگی خود را بیشتر به دست گرفته‌اند و برای ادامه زندگی خود تصمیم می‌گیرند.

به عنوان مثال در کشورهایی چون هندوستان علی‌رغم حفظ احترام والدین، دختران و پسران دیگر حاضر به ازدواج‌های کورکورانه و بدون شناخت نمی‌شوند.
بکوشید خودتان را بشناسید. بدانید که در زندگی چه چیزی می‌خواهید؟ چه چیزی می‌خواهید به دیگران ارائه کنید و چگونه؟ پس با هدف زندگی کنید و آنگاه شما می‌توانید دید مناسبی نسبت به زندگی داشته باشید.